Bogusławski WOJCIECH
Pochodził z drobnej szlachty wielkopolskiej. Po ukończeniu nauk w Szkołach Nowodworskich w Krakowie (1770-73) i prawdopodobnie w warszawskiej szkole pijarów, służył (1775-78) w gwardii pieszej litewskiej w Warszawie. Zachęcony przez królewskich inspektorów ds. teatru (m.in. szambelana F. Woynę) wystąpił z wojska i został członkiem zespołu Teatru Narodowego; latem 1778 debiutował jako aktor (w komedii Fałszywe niewierności wg N.Th. Barthe) i autor (komedią Amant, autor i sługa wg Cerou). Szybko zyskał uznanie dla swych talentów organizacyjnych; 1783 objął (prawdopodobnie z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego) kierownictwo warszawskiego teatru (początkowo jako dyrektor zespołu polskiego). W 1785 wyjechał do Wilna (ponieważ popadł w niełaskę u króla) i z częścią zespołu warszawskiego prowadził tam do wiosny 1790 własny teatr, występował okresowo także w Dubnie, Grodnie, Lwowie. Wezwany osobiście, jak sam pisał we wspomnieniach, przez Stanisława Augusta Poniatowskiego do powrotu II 1790 do Warszawy, objął ponownie antrepryzę Teatru Narodowego, prowadząc ją do 1794 (także podczas powstania kościuszkowskiego, wznawiając przedstawienia na jesieni na polecenie Rady Najwyższej Narodowej). Po upadku powstania Bogusławski wyjechał XII 1794 do Lwowa, gdzie do V 1799 występował z częścią zespołu warszawskiego, a 1796-98 prowadził wspólną antrepryzę z zespołem niemieckim F.H. Bulli.