Wiekowi artyści

Wybitny przedstawiciel klasycyzmu. Uczeń J.-M. Viena, od 1766 królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby; akademicką Grand Prix zdobył dopiero przy 4. próbie (1774). Początkowo malował w stylu rokokowym ulegając inspiracji F. Bouchera i J.H. Fragonarda (Walka Minerwy z Marsem 1771), później nawiązywał do sztuki XVII w., głównie N. Poussina (Antioch i Stratonika 1774). Podczas pobytu we Włoszech (1775-80), pod wpływem studiów nad malarstwem nowożytnym i rzeźbą antyczną, w twórczości Davida zaszła zmiana - ok. 1779 nastąpiło zerwanie z rokokowym rozbielonym kolorytem, pogłębienie realizmu (Św. Hieronim, Św. Roch), 1780 - rzeźbiarskie traktowanie formy (Akt zwany Patroklos). W Portrecie konnym Stanisława Kostki Potockiego (1780-81) jest jeszcze widoczny wpływ P.P. Rubensa i A. van Dycka, ale w obrazie Belizariusz (1781) przeważa oddziaływanie Poussina, typowe dla wczesnej fazy klasycyzmu. Od 1783 członek Akademii Malarstwa i Rzeźby. Podczas drugiego pobytu we Włoszech (1784) David wypracował w wielkim obrazie Przysięga Horacjuszy nową formułę; antyczny temat o znaczeniu wychowawczym, ukazany z teatralnym patosem, jasno i przejrzyście, w stylu rysunkowym, z dbałością o archeologiczne realia, zdominował późniejszą twórczość Davida (Śmierć Sokratesa 1787, Brutus 1789) i dzięki działalności jego uczniów (J.-G. Drouais, F.-X. Fabre, A.-L. Girodet, A.-J. Gros, J.A.D. Ingres i wielu innych) na następne pół wieku zaważył na sztuce akademickiej. Równocześnie Davida sięgał do lżejszej tematyki (Parys i Helena 1788) oraz wykonywał portrety. Podczas rewolucji francuskiej 1789-99 przedstawiał sceny z jej dziejów (m.in. Śmierć Murata 1793); rozpoczęte 1791 malowidło Przysięga w sali do gry w piłkę nie zostało ukończone. Od jesieni 1790 związany z jakobinami, IX 1792 zasiadł w Konwencie Narodowym, głosował za śmiercią króla; jako członek Komisji Oświecenia Publicznego doprowadził 1793 do zniesienia akademii; od IX 1793 był też członkiem Komisji Bezpieczeństwa Powszechnego. Zwolennik M.M.I. de Robespierre'a, po przewrocie termi-doriańskim aresztowany VIII 1794, spędził rok w więzieniu; objęty amnestią (X 1795), został wkrótce przyjęty do powołanej wtedy Komisji Sztuki.