Wiekowi artyści

Początkowo był uczniem J.-B. Chardina, następnie F. Bouchera (1749-50). W 1752 zdobył Prix de Rome przyznawaną przez Królewską Akademię Malarstwa i Rzeźby; studia kontynuował u Bouchera w Ecole des Sieves Proteges, a następnie w Akademii Francuskiej w Rzymie, dokąd wyjechał 1756. Prace Fragonarda, tego zwłaszcza okresu, tematycznie i stylowo są bliskie ówczesnym dziełom jego przyjaciela H. Roberta. Po powrocie do Francji (1761) został członkiem Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby. Malował dla prywatnych kolekcjonerów eleganckie, nie pozbawione erotycznego zabarwienia sceny rodzajowe (Huśtawka ok. 1768-1772), cykle dekoracyjne (Etapy miłości do pałacyku pani du Barry w Louvenciennes 1771-72). W 1773-74 odbył kolejną podróż do Włoch, w drodze powrotnej był w Wiedniu, Pradze i Dreźnie; wkrótce potem wyjechał na krótko do Holandii. W Paryżu kontynuował prace dla prywatnych zleceniodawców: dekoracyjne krajobrazy (Zabawa w Saint-Cloud ok. 1775-1780; Scena parkowa z zabawą w ciuciubabkę i Scena parkowa z huśtawką 1778-80), kompozycje mitologiczne, także nie pozbawione nuty erotycznej (Źródło miłości ok. 1785), z rzadka obrazy religijne (Pokłon pasterzy ok. 1776). Fragonard był również znakomitym portrecistą: Denis Diderot (1769), Tancerka Panna Guimard (przełom 1768-69), a także ilustratorem Bajek J. de La Fontaine'a, Orlanda Szalonego L. Ariosta i Don Kichota M. de Cervantesa. Pozostawił ogromną spuściznę rysunkową, głównie szkice figuralne i pejzażowe, te ostatnie zwykle wykonane sangwiną. W czasach rewolucji francuskiej 1789-99 był jednym z doradców ds. sztuki i edukacji artystycznej oraz kustoszem powstałego wówczas w Luwrze muzeum narodowego.