Wiekowi artyści

Występował od 6. roku życia z ojcem Leopoldem i siostrą Anną Marią, grał na klawikordzie, klawesynie, fortepianie, organach i skrzypcach na dworach cesarskich, królewskich i w salonach arystokracji w całej Europie; 1769-77 i 1779-81 był koncertmistrzem kapeli arcybiskupa w Salzburgu; wyjeżdżał w tym czasie do Włoch, Wiednia, Monachium, Mannheimu i Paryża. Od 1781 przebywał stale w Wiedniu, mianowany tamże 1787 kompozytorem cesarskim. Twórczość Mozarta stanowi syntezę tradycji niemieckiej i włoskiej i obejmuje wszystkie ważniejsze ówczesne formy muzyczne. W muzyce dramatycznej nawiązał do zdobyczy szkoły neapolitańskiej (opery serio: Idomeneo 1781, La clemenza di Tito 1791, włoskiej opery buffo: La finta giardiniera 1775, Wesele Figara 1786, Cosi fan tutte 1790) oraz niemieckiego singspielu (Bastien und Bastienne 1768, Uprowadzenie z seraju 1782 oraz Czarodziejski flet 1791, którego tematyka stała się punktem wyjścia romantycznej opery niemieckiej); w dramma giocoso Don Giovanni (1787) zespolił elementy komiczne i poważne. W twórczości instrumentalnej Mozarta na pierwszy plan wysuwają się formy cykliczne, głównie symfonie (49), m.in. D-dur zwana Paryską, C-dur zwana Linz-ką, D-dur zwana Haffnerowską, D-dur zwana Praską, a zwłaszcza 3 ostatnie z 1788: Es-dur, g-moll, C-dur zwana Jowiszową. W sonatach (19) i koncertach fortepianowych (28) oraz w sonatach skrzypcowych (33) i w kilkunastu koncertach na skrzypce, flet, klarnet, fagot, róg, 2 i 3 fortepiany, 2 skrzypiec, skrzypce i altówkę, flet i harfę - przyjął Mozart 3-częściowy cykl sonatowy, natomiast w kwartetach smyczkowych (23), zwłaszcza późniejszych, cykl 4-częściowy (z menuetem); nadto skomponował 4 fantazje, ronda, wariacje na fortepian,