Wiekowi artyści

Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego baroku w Niemczech. Od 1719 w służbie biskupa Würzburga; 1717-30 przebywał m.in. w Wiedniu, Piemoncie i Monachium; związany z mecenatem Schonbornów, działał głównie w Dolnej Frankonii; rozwinął ekspresyjne tendencje kształtowania dzieła architektonicznego G. Guariniego, Dientzenhofferów (zwłaszcza Johanna), L. von Hildebrandta. Stosując obliczenia matematyczne, tworzył śmiałe rozwiązania konstrukcyjne sklepień żaglastych; pozwalały one na wprowadzenie do budowli sakralnych skomplikowanych rozwiązań przestrzennych, łączących układy podłużne i centralne. Stosowana z wielką swobodą konstrukcja szkieletowa podpór dźwigających sklepienia umożliwiała znakomite oświetlenie wnętrz, wy-eksponowanie dekoracji malarskiej pokrywającej wielkie płaszczyzny sklepień. Neumann zasłynął również jako autor monumentalnych klatek schodowych w pałacach. Jego twórczość należy do szczytowych osiągnięć europejskiego późnego baroku; w wystroju wnętrz dominowała dekoracja rokokowa. Główne dzieła: kościół dworski (ok. 1727-1743) i rozbudowa rezydencji (1720-44) w Wiirzburgu (z kaplicą Schonbornów, 1732-43), kościół pielgrzymkowy w Vierzehnheiligen (1743-72), kościół opacki w Neresheim (1747-92); pałace w Bruchsal (od 1728), Werneck (1733-44), Brühl (1740-50); także budowle klasztorne, mieszkalne i obronne.