Wiekowi artyści

Uczeń G. Lazzariniego. Początkowo malował pełne ekspresji obrazy utrzymane w ciemnej tonacji, w duchu XVII-wiecznego tenebryzmu (Apostołowie w kościele Santa Maria dei Derelitti w Wenecji, 1715-17). Około 1726 rozjaśnił paletę, zaczął stosować pastelowe barwy i subtelną kompozycję, typowe dla rokoka (freski w pałacu arcybiskupim w Udine, 1726-29). W następnych latach stworzył rokokowe freski w: kościele Santa Maria del Rosario w Wenecji (1739), Palazzo Clerici w Mediolanie (1740), Villa Cordellina w Montecchio Maggiore k. Vicenzy (1743-44), Palazzo Labia (1746-47) i Scuola Grande dei Carmini (1747) w Wenecji. Sławny także poza Włochami, wykonał freski w rezydencji biskupa von Greiffenklau w Würzburgu (1752-53): Inwestytura bpa Harolda, Zaślubiny Fryderyka Barbarossy i Beatrycze Burgundzkiej w sali cesarskiej, Alegoria Czterech Kontynentów na sklepieniu paradnych schodów. Po powrocie namalował freski w Villa Valmarana ai Nani k. Vicenzy (sceny z Iliady Homera, Eneidy Wergiliusza, Oriunda Szalonego L. Ariosta i Jerozolimy wyzwolonej T. Tassa, 1757) i w Villa Pisani w Stra (Apoteoza rodu Pisanich 1760). Ostatnim monumentalnym dziełem Tiepola była dekoracja plafonów w pałacu królewskim w Madrycie (Apoteoza Hiszpanii i Apoteoza monarchii hiszpańskiej 1762-70). Malował też obrazy ołtarzowe (1740-42 do kościoła parafialnego w Verolanuova, a 1745 do katedry w Bergamo), sceny mitologiczne, alegoryczne (Wenecja przyjmująca dary Neptuna do Pałacu Dożów), portrety (Antonio Riccoboni 1743, Kobieta zpapugą 1760-61). Jako znakomity rysownik pozostawił ok. 3 tys. szkiców figuralnych sangwiną, kredkami i piórem. Wykonał też cykle akwafort: Scherzi di fantasia (1735-40) i Capricci (1740-43). Najwybitniejszy przedstawiciel rokoka w malarstwie weneckim; zapomniany w dobie klasycyzmu, ponownie odkryty na przełomie XIX i XX w. W Polsce rysunki Tiepola znajdują się w Muzeum Narodowym w Szczecinie.